مرگ من روزی فرا خواهد رسید                                                            

در بهاری روشن ازامواج نور یا زمستانی غبارآلود ودوریا خزانی خالی از فریاد وشور                                                                                                

مرگ من روزی فرا خواهد رسید                                                             

روزی ازاین تلخ و شیرین روزها ،روز پوچی همچون روزان دگر                  

سایه ای زان امروزها ودیروزها،دیدگانم همچون دالانهای تار،گونه هایم مرمرهای سرد،ناگهان خوابی مرا خواهدربود                                                          

من تهی خواهم شد ازفریاد ودرد،می خزند آرام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر،یاد می  آرم که دردستان من روزگاری شعله می زد خون شعر.                

خاک می خواند مرا هردم به خویش ،                                                       

می رسند از ره که درخاکم نهند،   

آه شاید عاشقانم نیمه شب گل برروی گورنمناکم نهند،                                   

بعدمن ناگه به یکسو میروند پرده های تیره ی دنیای من،                              

چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفترهای من، دراتاق کوچکم پا می نهد

بعد من با یاد من بیگانه ای،                                                                   

دربرم آئینه می ماند به جای،تارمویی،نقش دستی،شانه ای،                           

لیک دیگرپیکر سردمرا می فشارد خاک دامن گیر خاک،                            

بی تو،دوراز ضربه های قلب تو،قلب من می پوسد اینجا زیر خاک                  

بعدها نام مرا باران وباد نرم می شوید ازرخسار سنگ                                

گورمن گمنام می ماند به راه                                                                

فارغ از افسانه های نام ننگ