كودكي در دفتر مشقش نوشت

زندگي يعني غمي بي انتها

زندگي يعني شكست شيشه اي

در هجوم بي ام‍‍‍‍‍‍ان سنگها

زندگي يعني سكوت مادرم

از غم و اندوه و اشك و رنج و درد

دستهايي زرد و بيمار و كبود

رختشويي در زمستانهاي سرد

زندگي يعني كه هر شب خواهرم

ناله از چشمان بي سويش كند

مادرم هم با غم درماندگي

با نوازش دست در مويش كند

زندگي يعني كه من در دفترم

جاي گل يك سفره خالي كشم

يا به جاي خانه اي با دود كش

خانه اي با سقف و بي قالي كشم

باز فردا كودكان مدرسه

خنده بر سوراخ كفشم مي كنند

يا كه بر پيراهن پر وصله ام

خنده هاي شاد و بي غم مي كنند

مشقهاي ريز من را باز هم

مي زند خط خشمگين آموزگار

باز هم مي گويد او كوري مگر

عينكي همراه خود فردا بيار

هر كدام از بچه هاي مدرسه

مي دود دنبال من مي خندد آه

جرم من فقر است و رنج و بي كسي

 مي خورم سيلي به جرم اين گناه

باز هم خواهم نوشت از زندگي

زندگي زخم عميقي بر تن است

زندگي يك قصه از اندوه ماست

زندگي موضوع انشاي من است

يادم باشد

یاد باشد مرا .   تا که به یادت بسپارم که بگویی

که به سرپرده آرام سکوت

لحظه ای مکث بر این عمر نمایم

یاد باشد مرا .   تا که بگویم  .چو بیایی

گل سرخی به دل غمزده من   . تو بیاری

یاد باشد .  که به یادت بسپارم که بگویی

نا سپاسی نکنم  در گذر عمر

بر این نعمت بی حد خدایی

یاد باشد .  که بگویم که بگویی

زندگی

غمکده .  لحظه بگذشته که نیست

یاد باشد  . بسپارم به تو  . تا .  باز بگویی

که فقط قلب من از یاد تو در جوش و خروش است