مي گويد:
بی گناه ترینِ مقتولان در سکوت سرد غم انگیز پاییزی، برگها بودند
برگهای زرد درخت تبریزی...

پس براي چه در اين بهار دوباره جوانه زده اند؟
براي دوباره كشته شدن؟

اگه تو مال من بودي ماه از چشات طلوع مي كرد
پرستو از رو دست تو نغمه هاشو شروع مي كرد
 اگه تو مال من بودي كلاغ به خونش مي رسيد
 مجنون به داد اون دل زرد و ديوونش مي رسيد
 اگه تو مال من بودي همه خبردار مي شدن
 ترانه هاي عاشقي رو سرم آوار مي شدن
 اگه تو مال من بودي قدم رو پاييز ميزديم
 پاييز مي فهميد كه ماها زبونشو خوب بلديم
 اگه تو مال من بودي انقد غريب نمي شدم
 من چي مي خواستم از خدا ديگه اگه پيشت بودم
 اگه تو مال من بودي دور خوشي نرده نبود
 دل من اون آواره اي كه شبا مي گرده نبود
 اگه تو مال من بودي چشام به چشمات شك نداشت
 تنگ بلور آرزوم مثل حالا ترك نداشت
 اگه تو مال من بودي جهنمم بهشت مي شد
 قصه ي عشق ما دو تا ، عبرت سرنوشت مي شد
 اگه تو مال من بودي مي بردمت يه جاي دور
 يه جا كه تو ديده نشي نباشه حتي كمي نور
 اگه تو مال من بودي ،‌ مي ذاشتمت روي چشام
 بارون مي خواستي مي باريد ، ابر سفيد گريه هام
 اگه تو مال من بودي برگا تو پاييز نمي ريخت
 شمعي كه پروانه داره ، اشك غم انگيز نمي ريخت
 اگه تو مال من بودي قفس ديگه اسير نداشت
 آدما دارا مي شدن ، دنيا ديگه فقير نداشت
 اگه تو مال من بودي خيال نمي كنم باشي
 پس مي رم و مي كشمت پيش خودم تو نقاشي

یه شب اومدی ساده و آروم . نشستیم با هم حرف زدیم . از خودمون گفتیم از مشکلاتمون از دلتنگیهامون از تنهاییهامون .

به زبون نیاوردیم ولی قرارمون این شد که همیشه در یاد هم باشیم ؛

به زبون نیاوردیم ولی به هم قول دادیم برای هم پشت محکمی باشیم

به زبون نیاوردیم ولی عهد کردیم که با هم مثل یه آینه باشیم اینقدر صاف که بشه زشتی ها و زیباییهامونو توی دل هم ببینیم .

به زبون نیاوردیم ولی قسم خوردیم که از هم جز به هم پناه نبریم

به زبون نیاوردیم ولی تصمیم گرفتیم با هم کامل بشیم

به زبون نیاوردیم ولی خواستیم به همدیگه آرامش هدیه کنیم

به زبون نیاوردیم ولی از خدا خواستیم توی این دوستی به ما کمک کنه

به زبون نیاوردیم ولی با نگاه همه چیزهارو به هم گفتیم .

تا اینکه یه شب اومدی به زبون آوردی که باید برم ؛ به زبون آوردم که چرا ؟

به زبون آوردی که باید بدون من زندگی کنی ؛ به زبون آوردم سخته

به زبون آوردی که قرارمون این بود که در یاد هم باشیم ؛ به زبون آوردم که مگه میشه به یادت نبود

به زبون آوردی که قول دادی محکم باشی ؛ به زبون آوردم که بدون تکیه گاه نمیشه محکم بود

به زبون آوردی که دیگه نمیشه . دیگه وقتشه از هم دور بشیم ؛ به زبون آوردم که هیچ وقت یادت از من دور نمیشه

به زبون آوردی که موافقی که همه چیز تموم شه ؛ به زبون آوردم که اگه تو میخوای من چیکاره ام

به زبون آوردی بعد از من چیکار میکنی ؛ به زبون آوردم که زندگی میکنم با همه چیزهای خوبی که برام گذاشتی

نگات کردم ، نگام کردی

سکوت کردم ؛ سکوت کردی

لبخند زدم ؛ لبخند زدی

گفتی پس برم ؟

هیچی نگفتم

گفتی حرفی نداری ؛ نمیخوای چیزی بگی  . حرف آخر ؟

گفتم دوست دارم .

گفتم تو چی حرفی نداری ؟

هیچی نگفتی

گفتم دوستم داری ؟

گفتی نه .

لحظه آخر بود . هردو ساکت . هردو مات و هردو در انتظار ...

با نگاهم پرسیدم : همین ؟

و تو زیر لب زمزمه کردی این رسم روزگاره .

هردو یک نفس عمیق کشیدیم تا بگیم میتونیم . تا بگیم محکمیم

دستامون ؛نگاهمون و راهمون از هم جدا شد و خلاف جهت هم قدم برداشتیم

نگاهم برگشت تا کاسه چشمم آب بریزه پشت پات و نمیدونستم که چشمای تو هم خیس خیس شده بودند وقتی که تو هم همون دم برگشتی تا رفتن منو به باور بشینی

و تازه فهمیدیم ما با هم و برای هم گریه کرده بودیم

دريا شده‌ ست خواهر و من هم برادرش

شاعرتر از هميشه نشستم برابرش

خواهر سلام! با غزلي نيمه‌آمدم

تا با شما قشنگ شود نيم ديگرش

مي‌خواهم اعتراف كنم هر غزل كه ما

با هم سروده‌ايم جهان كرده از برش

خواهر زمان ،زمان برادركشي‌ست باز‌

شايد به گوش‌ها نرسد بيت آخرش‌

با خود ببر مرا كه نپوسد در اين سكون

شعري كه دوست داشتي از خود رهاترش

دريا سكوت كرده و من حرف مي‌زنم

حس مي‌كنم كه راه نبردم به باورش

دريا منم! هم‌او كه به تعداد موج‌هات

با هر غروب خورده بر اين صخره‌ها سرش

هم او كه دل زده‌ست به اعماق و كوسه‌ها

خون مي‌خورند از رگ در خون شناورش

خواهر! برادر تو كم از ماهيان كه نيست

خرچنگ‌ها مخواه بريسند پيكرش

دريا سكوت كرده و من بغض كرده‌ام

بغض برادرانه‌اي از قهر خواهرش

                       

سلام

اينم آهنگ آريا ؟

۱- سبز

۲- دله من

۳- سر قرار

۴- سوال

۵- خوشم مياد

۶- بی قرار

۷- ليلا

۸- يالا يالا

۹- روزای بچگی

۱۰-ميکس

سلام . . .

 به وسعت آينها . قده همه آسمانها . مثل تولد بهار قشنگترين فصل خدا . دوست دارم  دوست دارم ...!!

 يه شب بارونی بسه برای از نو تر شدن . يه گل شمع دونی بسه برای عاشقتر شدن ..!!

 عشق مانند جنگ است که آغاز آن آسان و پايان دادن به آن دشوار ...!!

 عشق با يک لبخند شروع می شود . با يک بوسه اوج می گيرد . و با يک قطره اشک تمام می شود ...!!

 اگر چشمانه من درياست تويی فانوسه شبهايش ...!!!

در قريبی ياد کردم هيچ کس يادم نکردم * آرزوی مرگ کردم مرگ هم شادم نکرد ...!!

به جای دسته گلی که فردا بر قبرم نصارمی کنی . امروز با شاخه گلی کوچک يادم کن ... به جای صيله اشکی که فردا بر مزارم ميريزيم . امروز با تبسمی شادم کن ... به جای متنهای تسليت گونه که فردا در روزنامه برايم می نويسيم . امروز با پيامی کوچک خوشحالم کن . من . امروز به تو نياز دارم نه فردا ...!!!

ای کاش هميشه در کنارم بودی .

ای کاش می دانستی که من چقدر دوستت دارم .

ای کاش می دانستی که من به خاطر تو رازی به مرگ می شوم .

ای کاش معنای عشق و دوست داشتن را نمی فهميدم .

ای کاش هيچ وقت تو چشماش نگاه نمی کردم .

نمی دونم در نگاهش چه بود که من رو شيفته ی خودش کرد .

نگاهش را دوست دارم چرا ؟

نمی دانم ؟!!

خداوندا چگونه می توانم بذر عشق در دلش بکارم .!!!

من هميشه به ياد تو هستم بی تو تنهايم و بی تو معنای زندگی کردن را درک نمی کنم  .

و با تو معنای عشق و دوست داشتن را می فهمم .

ای کاش همه اينها را می دانستی  و ای کاش معنای عشق و دوست داشتن را از نگاهم می خوندی ...!!؟

           سهم من از تو کدامست بگو؟

                                    سهم من از تو کدام است کدام.........

       سهم من بودن با تو همه جا در روياست

                        سهم من  پاييزي است که نيامد هرگز

                                                                              سهم من دلسردي است

 سهم من فرصت نيست

                                   سهم من از تو فراموشي هاست

        سهم من هيچ

يادم باشد امروز باز به تو سلام کنم
       

                                                                              سلام
                             مي شناسي ؟
چندين بار است در
پس اين کوچه ها سلامت کرده ام
                                                     مي شناسي ؟
 همان رهگذر تنها
                                          همان که روزي با روي باز به او سلام کردي
نمي دانم چرا دگر سلامم را جواب نمي دهي ؟
ولي من باز هر صبح بعد از يک جدال سخت
به رويت لبخند مي زنم
و به تو مي گويم
 

                           سلام

 چه حس سختي است
که من برايت غريبم
چه حس تلخي است که سلامم دگر هيچ معنايي ندارد
نمي دانم شب چه از من ربود ؟
                                                                               تو را ؟
شايد مرا را از خودم ربود
 و تو مي روي من مي خندم
شايد روزي با تمام آرزوهايم
                                                   بميرم
و تو بر سر مزارم گل بياوري
گريه کني
                                 سلام
مرا مي شناسي ؟

                                  همان که به اميد جواب سلامت چندين بار در خم کوچه منتظرت ماند
مي شناسي ؟
 همان که شب ها به اميد صبحو شايد به اميد تو اشک ريخت

                              همان که خواب خوشش هيچ شبي بي اشک معنا نداشت
                                         

 مرا مي شناسي؟

 همان که با اميد حضور تو وجودش کمرنگ شد
و با ياد تو مُرد

و شايد در آرزوي تو مُرد
                                                                 آري... مي دانم که نمي شناسي

با تو چه زندگي كه تو روياهام داشتم
تكو تنهااگه بودم  تو رو تنها نميزاشتم
حتي من به ارزوهات تو رو اخر ميرسوندم
اما من مثل هميشه ارزو به دل ميموندم
دارم از تو مينويسم كه نگي دوستت ندارم
از تو كه با يه نگاهت زيرو رو شد روزگارم
موقهُ نوشتنام كسي جز اسمه توووو نبود
من تمومه قصه هام قصهُ توست

اگه غمگينه اون از غصهُ تووووست
تويه گفتنو نگفتن از چه روزايي گذشتم

انقده رفتمو رفتم كه هنوز برنگشتم
هر چي شعره عاشقونست واسهُ تو مينوشتم
تو جهنم بودم اما مينوشتم تو بهشتم
اگه مردم تو بدون كه چرا مردم....!
خيلي دوستت دارم...
اما هنوزم وقت نرسيده براي گفتنش...!
شاد باشين،شقايق

منتظرهتون هستم!!!...

دوستت دارم

اما نميدونم چرا

ميخوام بعد از مدته

 خيلي تولانيي بهت بگم!.....

منتظرم،شقايق

عشق چيست؟!....

 عشق كيست؟!....

انتهايي داره؟!...

 عاشقم من عاشقي بي قرارم

 كس ندارد خبر از دله زارم

 ارزويي جز تو در سر ندارم...

به من نگو دوست دارم كه دروغه
دروغ ميگي درسته مثله نم نمه بارون عزيزي اما بدون كه جات تو اين دله ساده نيست كه نيست
 وقتي همش دروغ ميگي من چيرو باور بكنم؟
بزار برم به هاله خود يه فكره بهتر بكنم

اين سه چهارتا جملرو كاشكي منم بلد بودم
 دروغ نگو دوستم داري....

و تو اولين ترانه بودی

و آخرين.

هنوز گرمی نگاهت در رگهايم جاریست.

میخوانمت،

هنوز هم در تنهايی نظاره گر بارانم؛

کاش تو هم قطره ها را می ديدی.

ابر چشمانم ديگر،

هميشه بارانیست.

کاش می ديدی که چه بی صدا گريستم.

کاش بی اعتنا نمی گذشتی.

کاش فرياد التماسم را از نگاهم می خواندی.

در ميان من و تو فاصله هاست
گاه می انديشم،
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری! 

من در فریب جادوی لب او رنگ زندگی را یافتم و در نگاهش طعم هستی را چشیدم و  شتابش سیر زندگی را دیدم ولی ندانستم او از کجا و که بود؟....! او مثل يك شمع ميسوخت!.... كيستي و به كجا ميري؟....

امروز اومدي خيلي خوشحال بودم اما فقط انقدر كه خوشحال بودم نميدونستم بايد چكار كنم...
وقته رفتنت ناراحت بودم اما نميدونم تووو چرا انقدرررر ناراحت بودي اصلاً ميدوني چيه نميدونم بايد چه احساسي داشته باشم!...
احساسه خوب بد نميدونم بايد چيكار كنم...

 شبه, شبه خيلي ساكتيه همينجورسحرهم ساكته شبتون بخير... 

همیشه دوست داشتم عاشق بشم  و دوست داشتم خودم لمسش کنم .

در نتيجه عاشق شدم...  

عاشق موندم...

عاشق می مانم ...

تو هم میای باهام؟.....

همیشه از تنهایی می ترسیدم و يا ميشه گفت وحشت داشتم....!

الان از این میترسم که عشقم منو تنها بذاره و تركم كنه....!

عشقی که اگه بره همه چیزو با خودش میبره.....!!!

رنگ زندگیرو ...

محبتو ...

اعتمادو ...

سادگیرو ...

یه رنگیرو ...

شادی رو ...

عشقو ...

و من بدون اون می میرم ...

امروز يكي از دوستايه خيلي خوبم كاميار گفتش كه اگر شعر ميتوني بگی بگو...

 منم اين شعر رو همينجوري سره همش ميكردم و مينوشتم براش بدش خوندم گفتم كه خوبه براي يادگاري بزارمش تو وبلاگ...
فداي همتووووووون سحر...

شعر ميگويم ولي براي كي؟

نامه مينيويسم ولي براي كي!
حرف ميزنم آخه براي چي؟
نگاهت ميكنم ولي براي چي؟
دلم داره پاره ميشه مگه  ميدوني؟
چرا ميري؟...
چرا ميياي؟...

چرا نگاهم ميكني با انتظار؟...
دستاي تو سرده اين روزا!
دستاي تو ماله كييه؟
نگاهه پر از محبتت ماله كييه؟

چرا نگاهم ميكني با انتظار؟...
مگه ميخواي بري به اين زودا؟
چرا تعجب ميكني؟
ازم خسته اي بگو!...
اگر دوستم داري بگو!

حال وقتی از پنجره به بیرون نگاه میکنم جز سکوت حزن انگیز زمستانی سرد چیزی به استقبال نگاه منتظرم

نمی آید.

من هنوز هم منتظر گامهایی هستم که سکوت کوچه مان را بشکند و صدایش گلبوته امید را در جانم برویاند هنوز

 قلب منجمد من منتظر هرم حضور توست تا طپش نو آغاز کند هنوز چشمان من در زوایای بسته و تاریک کوچه

 به دنبال نور میگردد که فرا راه خویش قرار داده به سوی شهر خوشبختی گام بردارد و شاید هنوز هم دستان

 من انتظار آن دارند تا در گرمای دست تو راهی به سوی رشد بیابند شاید هنوز باور ندارند که در میان

انگشتان تو هرگز جایی برای آنها نیست و باید در سرمای هولناک تنهایی منجمد شوند و همواره بدانند که دستان

تو مراد نمیدهند. حالا قلب من در کنج تنهایی اتاق سردم به لحظات خوش اولین دیدار می اندیشد اولین برخورد و

 اولین نگاه که گل محبت تو در قلبم جوانه زد و خیلی زود به گلستانی مبدل شد گلستانی به زیبایی نرگس ، عطر

 شب بو، لطافت رز ، تقدس نیلوفر ، معصومیت مریم.

سالها بود که در کنارت بودم و ترا همیشه ازپشت حصاری شیشه ای تماشا میکردم تا اینکه در گلستان قلبم

عصیانی بزرگ آغاز شد . آنگاه نیلوفر به دور حصار شیشه ای پیچید ، نرگس مژگانش را به رز داد تا از آنها

شیشه ای بسازد ، رز شیشه را به شب بو داد تا شب بو حصار را بشکند و در تمام این مدت مریم برایشان دعا

 میکرد .

عاقبت دیوار شیشه ای را شکستند و من پای به حریم تو نهادم .

باورم بود که دیگر خوشبخترین فرد زمینم هرگز باور نمیکردم که در کنار تو و با تو دیو مهیب تنهایی به سرم

 سایه افکند و جغد شوم غم در فضای قلبم که همواره خانه تو بود آواز بخواند .

اکنون روزهاست که جلوی پنجره می نشینم و به سادگی اندیشه ام میخندم پائیز را به زمستان وصل میکنم و هر

 روز دیوار بین من و تو بلندتر و ضخیم تر میشود ولی دیگر دیواری از آبگینه نیست بلکه از آهن است و پشت

 این دیوار آهنی دلم به تمام آن دلخوش کنکهای پوچ گریه میکند.

آنروز که دیوار شیشه ای را شکستم و پای به حریم تو نهادم باورم بود کسی هستم و به میعادی میروم و امروز

 میبینم خسی بودم و به میقات می آمدم.

روزها مي گزرد 
به كنار بركه اي مي نشينم
غم فراغ تو را در دل مي بينم
بركه هم بدونه تو ديگر مجالي ندارد
بر ميخيزم
با دلي پر از غم به جاده مي نگرم
آرام آرم بر ميگردم
ميان راه هوا تاريك مي شود
شب از راه مي رسد
كنار جاده دراز مي كشم
به خوابي عميق فرو مي روم
در خواب مي مبينم كه با ديگري هستي
از خواب بر مي خيزم
نگاهي به اطراف مي كنم خبري از تو نيست
ديگر اميدي نيست فقط خواب است كه تو را به من مي رساند
پس اي خدا مرا به خواب جاودانه ببر.

صبح مي شود...
 از خوابي خوش با صداي تيك تيك ساعت بيدار مي شوم...
 خميازه اي مي كشم و دستان خود را به اين طرف و آن طرف تكان مي دهم....
 نگاهي به خيابان و آدم هايي كه رد مي شوند مي كنم.....
 يعني مي شه باز من ببينمش؟ يا براي لحظه اي صداشو بشنوم؟
 اه باز اين صبح لعنتي شد و روياهايي كه به هيچ كدامشان نمي رسم....
 ولي توي خلوت خودم كمي اميدوار هستم و اين اميد به من اجازه مي ده كه ادامه بدم.....
 ساعتها و لحظه ها ميگذرند.....
 صداي تلفن بارها و بارها شنيده مي شود....
 خيلي ها رو مي بينم....
 بعضي چيزهايي مي بينم و مي شنوم كه دوست ندارم.....
 توي اين دنياي به اين بزرگي خيلي غريب و بي كسم......
 ديووانگي هم به دادم نمي رسه.....
 تو كجايي؟
 چرا پيشم نيستي؟
 چرا بايد انقدر بسوزم و بسازم و دم نزنم؟
 چرا ساكتم؟
 چرا داغونم؟
 چرا دارم آب ميشم؟
 مي فهمي................؟
 آره شايد پيش خودت بخندي و بگي كه مي خواستي عاشق نشي!
 يا شايد هم بگي عاشقي كه انقدر نق زدن نداره.....
 شايد بگي اين حق تمام عاشقاست و بايد اين طعم رو بچشن....
 اما من مي خوام بگم تا كجا؟
 به خدا تموم شدم.. آب شدم.... بذار تهش رو بگم ديگه مُردم !!!!!!!!
 مي فهمي مردن يعني چي؟
 نه .... به خدا نمي دوني.....
 فقط الكي اداشو در مياري....