بنام او که آنقدر آه کشیدم تا تورا برایم فرستاد                          

نمی دانم شاید سلام ،                                                                                      

گاهی دلم می خواد بدانی حال من چگونه است اما بدان که من همیشه حال تو را میدانم

اغلب دلم برایت تنگ می شود هر لحظه یک بار تنفست می کنم . جای تعجب نیست

 یک دیوانه دارد باهات حرف می زند خودت قضاوت کن که اول دیوانه نبود و حالا خوشحال است  که تو دیوانش کردی .

آن وقت ها می گفتند او در باران آمد و من از آن وقت تا وقتی تو آمدی انتظارت را می کشیدم بی آنکه بدانم گم شده ام کیست و دیروز هر چه نگاه به پنجره ریختم او نیامد و یا نه   دیوانگی ست ببخش ،تو نیامدی .

 می دانم قرارنبود که بیایی و چه زیبا می شود کسی وقتی بیاید که قرارنیست . راستی آن چیزهایی که سال ها پیش بردی حالا کجاست ؟                           

اینگونه نگام نکن دلم را می گویم . تنهایی گاهی سبب می شود که در دامنه های زندگی اتراق کنی و بار تحملت را بر شانه های کوه بگذاری تا حستگی ات کمی در برود.

راستی چه حکمتی است که من بیشتر غروب ها دلم برایت تنگ می شود نه فکر کنی که خورشیدی نه عزیزم خورشید شب ها می رود و گل های آفتاب گردان را به حال خودشان می گذارد.

 اما جالب ست که تو مهتاب هم نیستی که روزها هم بروی، در حقیقت تو هیچ وقت نمی روی که قرار باشد بیایی. اولین باری که رفتی هنوز این معما را نمی دانستم اما آن وقت که با لحن فریادی یت  مانع چکیدن اولین تگرگ اشکم شدی فهمیدم رفتن نوعی ماندنست  و تو رفتی که بمانی وماندی آنقدرماندی و از آن سوی دور دستها ی مدیترانه برایم خواندی که من با تو و بی تو برای تو نوشتم .                    

آن قدر پاسخ گذاشتی و گذشتی که آخرش نه بخاطرمن راستش به خاطرکه، شاید به خاطرخودت برگشتی و همین مثل آن یک دانه عکست که کنار دیوان حافظ وروی طاقچه خود نمای می کند کلی غنیمت است .                                                                                           

بمان اما این بار نه دیگر از آن ماندن هایی که رفتن دارد این بار به زبان عامیانه بمان ، به زبان همه که وقتی تنها می شوند ماندن کسی را  زیر لب با صاحب آسمانها در میان می گذارند ، یک بار هم به خاطر کسی که یک عمر برایت مرد بمان .                                                   

اما لا اقل بگو بنویس نقاشی کن یا اشاره کن به خاطر او مانده ای ، منت  چشمان تو هم عالمی دارد مافوق عالم رویا .                                                                            

           سهم من از تو کدامست بگو؟

                                    سهم من از تو کدام است کدام.........

       سهم من بودن با تو همه جا در روياست

                        سهم من  پاييزي است که نيامد هرگز

                                                                              سهم من دلسردي است

 سهم من فرصت نيست

                                   سهم من از تو فراموشي هاست

        سهم من هيچ

يادم باشد امروز باز به تو سلام کنم
       

                                                                              سلام
                             مي شناسي ؟
چندين بار است در
پس اين کوچه ها سلامت کرده ام
                                                     مي شناسي ؟
 همان رهگذر تنها
                                          همان که روزي با روي باز به او سلام کردي
نمي دانم چرا دگر سلامم را جواب نمي دهي ؟
ولي من باز هر صبح بعد از يک جدال سخت
به رويت لبخند مي زنم
و به تو مي گويم
 

                           سلام

 چه حس سختي است
که من برايت غريبم
چه حس تلخي است که سلامم دگر هيچ معنايي ندارد
نمي دانم شب چه از من ربود ؟
                                                                               تو را ؟
شايد مرا را از خودم ربود
 و تو مي روي من مي خندم
شايد روزي با تمام آرزوهايم
                                                   بميرم
و تو بر سر مزارم گل بياوري
گريه کني
                                 سلام
مرا مي شناسي ؟

                                  همان که به اميد جواب سلامت چندين بار در خم کوچه منتظرت ماند
مي شناسي ؟
 همان که شب ها به اميد صبحو شايد به اميد تو اشک ريخت

                              همان که خواب خوشش هيچ شبي بي اشک معنا نداشت
                                         

 مرا مي شناسي؟

 همان که با اميد حضور تو وجودش کمرنگ شد
و با ياد تو مُرد

و شايد در آرزوي تو مُرد
                                                                 آري... مي دانم که نمي شناسي

با تو چه زندگي كه تو روياهام داشتم
تكو تنهااگه بودم  تو رو تنها نميزاشتم
حتي من به ارزوهات تو رو اخر ميرسوندم
اما من مثل هميشه ارزو به دل ميموندم
دارم از تو مينويسم كه نگي دوستت ندارم
از تو كه با يه نگاهت زيرو رو شد روزگارم
موقهُ نوشتنام كسي جز اسمه توووو نبود
من تمومه قصه هام قصهُ توست

اگه غمگينه اون از غصهُ تووووست
تويه گفتنو نگفتن از چه روزايي گذشتم

انقده رفتمو رفتم كه هنوز برنگشتم
هر چي شعره عاشقونست واسهُ تو مينوشتم
تو جهنم بودم اما مينوشتم تو بهشتم
اگه مردم تو بدون كه چرا مردم....!
خيلي دوستت دارم...
اما هنوزم وقت نرسيده براي گفتنش...!
شاد باشين،شقايق

منتظرهتون هستم!!!...

دوستت دارم

اما نميدونم چرا

ميخوام بعد از مدته

 خيلي تولانيي بهت بگم!.....

منتظرم،شقايق

عشق چيست؟!....

 عشق كيست؟!....

انتهايي داره؟!...

 عاشقم من عاشقي بي قرارم

 كس ندارد خبر از دله زارم

 ارزويي جز تو در سر ندارم...

به من نگو دوست دارم كه دروغه
دروغ ميگي درسته مثله نم نمه بارون عزيزي اما بدون كه جات تو اين دله ساده نيست كه نيست
 وقتي همش دروغ ميگي من چيرو باور بكنم؟
بزار برم به هاله خود يه فكره بهتر بكنم

اين سه چهارتا جملرو كاشكي منم بلد بودم
 دروغ نگو دوستم داري....

و تو اولين ترانه بودی

و آخرين.

هنوز گرمی نگاهت در رگهايم جاریست.

میخوانمت،

هنوز هم در تنهايی نظاره گر بارانم؛

کاش تو هم قطره ها را می ديدی.

ابر چشمانم ديگر،

هميشه بارانیست.

کاش می ديدی که چه بی صدا گريستم.

کاش بی اعتنا نمی گذشتی.

کاش فرياد التماسم را از نگاهم می خواندی.

در ميان من و تو فاصله هاست
گاه می انديشم،
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری! 

من در فریب جادوی لب او رنگ زندگی را یافتم و در نگاهش طعم هستی را چشیدم و  شتابش سیر زندگی را دیدم ولی ندانستم او از کجا و که بود؟....! او مثل يك شمع ميسوخت!.... كيستي و به كجا ميري؟....

امروز اومدي خيلي خوشحال بودم اما فقط انقدر كه خوشحال بودم نميدونستم بايد چكار كنم...
وقته رفتنت ناراحت بودم اما نميدونم تووو چرا انقدرررر ناراحت بودي اصلاً ميدوني چيه نميدونم بايد چه احساسي داشته باشم!...
احساسه خوب بد نميدونم بايد چيكار كنم...

 شبه, شبه خيلي ساكتيه همينجورسحرهم ساكته شبتون بخير... 

همیشه دوست داشتم عاشق بشم  و دوست داشتم خودم لمسش کنم .

در نتيجه عاشق شدم...  

عاشق موندم...

عاشق می مانم ...

تو هم میای باهام؟.....

همیشه از تنهایی می ترسیدم و يا ميشه گفت وحشت داشتم....!

الان از این میترسم که عشقم منو تنها بذاره و تركم كنه....!

عشقی که اگه بره همه چیزو با خودش میبره.....!!!

رنگ زندگیرو ...

محبتو ...

اعتمادو ...

سادگیرو ...

یه رنگیرو ...

شادی رو ...

عشقو ...

و من بدون اون می میرم ...

امروز يكي از دوستايه خيلي خوبم كاميار گفتش كه اگر شعر ميتوني بگی بگو...

 منم اين شعر رو همينجوري سره همش ميكردم و مينوشتم براش بدش خوندم گفتم كه خوبه براي يادگاري بزارمش تو وبلاگ...
فداي همتووووووون سحر...

شعر ميگويم ولي براي كي؟

نامه مينيويسم ولي براي كي!
حرف ميزنم آخه براي چي؟
نگاهت ميكنم ولي براي چي؟
دلم داره پاره ميشه مگه  ميدوني؟
چرا ميري؟...
چرا ميياي؟...

چرا نگاهم ميكني با انتظار؟...
دستاي تو سرده اين روزا!
دستاي تو ماله كييه؟
نگاهه پر از محبتت ماله كييه؟

چرا نگاهم ميكني با انتظار؟...
مگه ميخواي بري به اين زودا؟
چرا تعجب ميكني؟
ازم خسته اي بگو!...
اگر دوستم داري بگو!

حال وقتی از پنجره به بیرون نگاه میکنم جز سکوت حزن انگیز زمستانی سرد چیزی به استقبال نگاه منتظرم

نمی آید.

من هنوز هم منتظر گامهایی هستم که سکوت کوچه مان را بشکند و صدایش گلبوته امید را در جانم برویاند هنوز

 قلب منجمد من منتظر هرم حضور توست تا طپش نو آغاز کند هنوز چشمان من در زوایای بسته و تاریک کوچه

 به دنبال نور میگردد که فرا راه خویش قرار داده به سوی شهر خوشبختی گام بردارد و شاید هنوز هم دستان

 من انتظار آن دارند تا در گرمای دست تو راهی به سوی رشد بیابند شاید هنوز باور ندارند که در میان

انگشتان تو هرگز جایی برای آنها نیست و باید در سرمای هولناک تنهایی منجمد شوند و همواره بدانند که دستان

تو مراد نمیدهند. حالا قلب من در کنج تنهایی اتاق سردم به لحظات خوش اولین دیدار می اندیشد اولین برخورد و

 اولین نگاه که گل محبت تو در قلبم جوانه زد و خیلی زود به گلستانی مبدل شد گلستانی به زیبایی نرگس ، عطر

 شب بو، لطافت رز ، تقدس نیلوفر ، معصومیت مریم.

سالها بود که در کنارت بودم و ترا همیشه ازپشت حصاری شیشه ای تماشا میکردم تا اینکه در گلستان قلبم

عصیانی بزرگ آغاز شد . آنگاه نیلوفر به دور حصار شیشه ای پیچید ، نرگس مژگانش را به رز داد تا از آنها

شیشه ای بسازد ، رز شیشه را به شب بو داد تا شب بو حصار را بشکند و در تمام این مدت مریم برایشان دعا

 میکرد .

عاقبت دیوار شیشه ای را شکستند و من پای به حریم تو نهادم .

باورم بود که دیگر خوشبخترین فرد زمینم هرگز باور نمیکردم که در کنار تو و با تو دیو مهیب تنهایی به سرم

 سایه افکند و جغد شوم غم در فضای قلبم که همواره خانه تو بود آواز بخواند .

اکنون روزهاست که جلوی پنجره می نشینم و به سادگی اندیشه ام میخندم پائیز را به زمستان وصل میکنم و هر

 روز دیوار بین من و تو بلندتر و ضخیم تر میشود ولی دیگر دیواری از آبگینه نیست بلکه از آهن است و پشت

 این دیوار آهنی دلم به تمام آن دلخوش کنکهای پوچ گریه میکند.

آنروز که دیوار شیشه ای را شکستم و پای به حریم تو نهادم باورم بود کسی هستم و به میعادی میروم و امروز

 میبینم خسی بودم و به میقات می آمدم.

روزها مي گزرد 
به كنار بركه اي مي نشينم
غم فراغ تو را در دل مي بينم
بركه هم بدونه تو ديگر مجالي ندارد
بر ميخيزم
با دلي پر از غم به جاده مي نگرم
آرام آرم بر ميگردم
ميان راه هوا تاريك مي شود
شب از راه مي رسد
كنار جاده دراز مي كشم
به خوابي عميق فرو مي روم
در خواب مي مبينم كه با ديگري هستي
از خواب بر مي خيزم
نگاهي به اطراف مي كنم خبري از تو نيست
ديگر اميدي نيست فقط خواب است كه تو را به من مي رساند
پس اي خدا مرا به خواب جاودانه ببر.

صبح مي شود...
 از خوابي خوش با صداي تيك تيك ساعت بيدار مي شوم...
 خميازه اي مي كشم و دستان خود را به اين طرف و آن طرف تكان مي دهم....
 نگاهي به خيابان و آدم هايي كه رد مي شوند مي كنم.....
 يعني مي شه باز من ببينمش؟ يا براي لحظه اي صداشو بشنوم؟
 اه باز اين صبح لعنتي شد و روياهايي كه به هيچ كدامشان نمي رسم....
 ولي توي خلوت خودم كمي اميدوار هستم و اين اميد به من اجازه مي ده كه ادامه بدم.....
 ساعتها و لحظه ها ميگذرند.....
 صداي تلفن بارها و بارها شنيده مي شود....
 خيلي ها رو مي بينم....
 بعضي چيزهايي مي بينم و مي شنوم كه دوست ندارم.....
 توي اين دنياي به اين بزرگي خيلي غريب و بي كسم......
 ديووانگي هم به دادم نمي رسه.....
 تو كجايي؟
 چرا پيشم نيستي؟
 چرا بايد انقدر بسوزم و بسازم و دم نزنم؟
 چرا ساكتم؟
 چرا داغونم؟
 چرا دارم آب ميشم؟
 مي فهمي................؟
 آره شايد پيش خودت بخندي و بگي كه مي خواستي عاشق نشي!
 يا شايد هم بگي عاشقي كه انقدر نق زدن نداره.....
 شايد بگي اين حق تمام عاشقاست و بايد اين طعم رو بچشن....
 اما من مي خوام بگم تا كجا؟
 به خدا تموم شدم.. آب شدم.... بذار تهش رو بگم ديگه مُردم !!!!!!!!
 مي فهمي مردن يعني چي؟
 نه .... به خدا نمي دوني.....
 فقط الكي اداشو در مياري....