سلام به دوستان عزیز.تواین مدت نبودم که بتونم وبلاگمو به روز کنم.

ولی حالا اومدم که وبمو بهروز کنم.

امیدوارم دوباره همراهیم کنین.قربونه همگی.بای 

نمی خواهی دستانت را به من بسپاری؟

نمی خواهی ميزبان دلتنگی هايم باشی؟

نمی خواهی حلقه ياس های سپيد را به گردنم بياويزی؟

نمی خواهی شبنم های اشتياق را به چشمانم هديه دهی؟

نمی خواهی گونه هايم را به شفافيت شرم بياميزی؟

نمی خواهی دوباره به معصوميت نگاهم سوگند بخوری؟

نمی خواهی زمزمه کنی:به عظمت اشکی که در ديده ات می درخشد

به عظمت سکوتی که در زندگی ات جاری است

و به عظمت تمام دلشکستگی های بی صدايت

هميشه کنارت خواهم ماند؟نمی خواهی.... 

«مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن

 نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ ۝ لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا

آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ»

ندارد!»

خداوند در اين آيات، ابتدا ما را از يک حقيقت مهم با خبر مي کند،

 در ادامه مي فرمايد که اين حقيقت را براي اين براي شما آشکار کردم

 که دو خصلت را از شما بگيرم:

مي خوام يار تو باشم  گرفتار تو باشم      از اين همه دل  بازفقط ماله توباشم

مي خوام اي گله نازم  بشي محرمه رازم   

  آخرين غمه عمرم غمخواره تو باشم

چقدر شيرينه حرفات ؛چه دل ميبره چشمات    چي ميشه اگه به من بدي بوسه زلبهات

روزم شده چو شب نور اومده بر لب   

     بختم سيه از گردشه چشمونه سياته

من مَُردم از اينم از اين همه ماتم           يه جرعه زلبهات آبه حياته

چقدر شيرينه حرفات چه دل ميبره چشمات 

     چي ميشه اگه به من بدي بوسه زلبهات

من شوقه تو دارم ؛ خيلي بي قرارم           ديدنت واسم عبادته روزوشبامه

اي از دلم آگه  ماهه شبه 14 

    دل زخمي چشاته به يه تيره اشاره

نه گفتن به يك اغواي نفساني كه به صورت يك عادت درآمده

وهمچنين اقدام به يك عمل شجاعانه آدمي

 رابراي چندين روز بلكه چندين هفته،

از انرژي وقدرت تازه اي برخوردار مي سازد.

اگر مى توانستم يكبار ديگر زندگى كنم، آنوقت سعى مي كردم.

آنقدر ها بى عيب و نقص نباشم. بيشتر استراحت مى كردم.

متأسفانه خيلى چيزها بود كه من آن ها را بيش از

حد جدى مى گرفتم. بايد ديوانه تر مى بودم. اگر يك بار

 
ديگر به دنيا مى آمدم شانس خود را بيشتر امتحان مى كردم .

. بيشتر سفر مى كردم. قله هاى بيشترى را فتح مى كردم و

رودخانه هاى بيشترى را شنا مى كردم ، به نقاط تازه تر مى رفتم.

و بستنى هاى بيشترى مى خوردم. با مشكلات حقيقى رودر رو مي شدم.

و مشكلات خيالى را كنار مى گذاشتم.

من از آن آدمهايى بودم كه لحظه به لحظه عمرم را محتاط و

عاقلانه و سالم زيستم. اگر دوباره به دنيا مى آمدم،

تمامى لحظات زندگى را از آن خود مى كردم. من از آن

آدمهايى بودم كه هميشه با دماسنج و كيسه آب جوش و بارانى

و چتر نجات سفر كردم. اگر دوباره به دنيا مى آمدم سبكتر

 
سفر مى كردم. اگر زندگى از نو تكرار مى شد، در سپيده دم

صبح هاى بهارى، با پاى برهنه به پياده روى مى رفتم و در

پاييز تا دير وقت به خانه بر نمى گشتم. چرخ فلكهاى

بيشترى را سوار مى شدم؛ طلوع خورشيد را بيشتر تماشا مي كردم.

 
اوقات بيشترى را با بچه ها مى گذراندم. فقط اگر

زندگى تكرار مى شد. اما مى دانيد كه نمى شود». آيا اين

 
پيام يك هشدار زيبا نيست؟ ما بايد از زمان محدودى كه در

اختيار مان قرار گرفته است حداكثر استفاده را ببريم.

پيرمرد به خوبى فهميده بود كه براى شادتر بودن و براى

بهره بردارى بيشتر از زندگى، نبايد دنيا را تغيير دهد

بلكه بايد خودش تغيير كند. دنيا بى عيب و نقص نيست.

ميزان ناخشنودى  ما در واقع، فاصله ميان واقعيت و آرمان است.

فاصله ميان واقعيت كنونى هر چيز و آنچه كه بايد باشد.

اگر ما توقع كمال نداشته باشيم شادى آسانتر به دست مى آيد.

روزى ايندين گورو به يكى از شاگردانش كه از جست وجوى

خرسندى مأيوس شده بود گفت: من راز شادزيستن را به تو مى گويم.

اگر مى خواهى شاد باشى، «شاد باش»!

همه ما اوقاتى را تجربه  كرده ايم كه زندگى در نهايت

دشوارى خود بوده است؛ تنها مانده ايم، قدرت بازپرداخت

بدهى هاى خود را نداشته ايم، كار خود را از دست داده ايم.

يا يكى از عزيزانمان از دست رفته است. در اين مواقع

حتى فكر نمى كرديم كه بتوانيم تا هفته ديگر دوام

 
بياوريم؛ اما به هر ترتيب كه بود دوام آورديم. معمولاً

مواقعى پيش مى آيد كه دلتنگ و افسرده مى شويم، دنيا را

 
تيره تر از واقعيتش ترسيم مى كنيم و آينده را كانون همه

مشكلات مى پنداريم. آنگاه با تعجب از خود مى پرسيم:

« چطور ممكن است كه يك انسان بتواند با مشكلات رودر رو

كنار بيايد». احمقانه است وقتى كه براى سفر يك روزه،

 
توشه يك ساله بر مى داريم. اما آيا احمقانه نيست كه تمام

نگرانى هاى ۲۵ ساله آتى زندگى را با خود حمل

مى كنيم؟ و تازه متعجب باشيم كه چرا زندگى اينگونه دشوار

است. ما را براى ۲۴ ساعت زندگى در امروز

طراحى كرده اند ، نه بيشتر. نگرانى امروز براى مشكلات

فردا دردى از ما دوا نخواهد كرد. دفعه آينده كه احساس

يأس به سراغتان آمد، از خود بپرسيد آيا هواى كافى براى

تنفس دارم، آيا غذاى كافى براى امروز دارم؛ اغلب اين

 
حقيقت را كه مهمترين نيازهاى ما بر آورده شده است ناديده

مى گيريم. مردى به دكتر رابرت شولر ـ روانكاو ـ تلفن كرد

و گفت: ديگر تمام شد، من به آخر خط رسيدم. تمام پولم از

دست رفت و همه چيزم را از دست دادم. دكتر شولر پرسيد:

آيا هنوز مى توانى ببينى؟ مرد جواب داد: بله مى توانم.

شولر پرسيد: هنوز مى توانى بشنوى و گرنه به من تلفن نميزدي.

مرد در پاسخ گفت": بله مى توانم بشنوم. شولر گفت: خوب

با اين حساب تقريباً همه چيز دارى وتنها يك چيز است كه

 
از دست داده اى آن هم پول است......

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای ز امروزها،دیروزها

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه،شاید عاشقانم نیمه شب

گل بر روی گور غمناکم نهند

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان می شود

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو و دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

مرگ من روزی فرا خواهد رسید                                                            

در بهاری روشن ازامواج نور یا زمستانی غبارآلود ودوریا خزانی خالی از فریاد وشور                                                                                                

مرگ من روزی فرا خواهد رسید                                                             

روزی ازاین تلخ و شیرین روزها ،روز پوچی همچون روزان دگر                  

سایه ای زان امروزها ودیروزها،دیدگانم همچون دالانهای تار،گونه هایم مرمرهای سرد،ناگهان خوابی مرا خواهدربود                                                          

من تهی خواهم شد ازفریاد ودرد،می خزند آرام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر،یاد می  آرم که دردستان من روزگاری شعله می زد خون شعر.                

خاک می خواند مرا هردم به خویش ،                                                       

می رسند از ره که درخاکم نهند،                  

بقیه در ادامه مطلب  

...و من هرسال اینروزها

سکوت می کنم

 
صدای آشنایی از دور به گوش میرسد

سلام

-- نيما : علي , توروخدا , جون هر كي دوست داري .

 فقط همين دفعه رو .

-- علي : به خدا منم ندارم . اخه از كجا بيارم ؟

-- نيما : اي خدا . مگه من چه گناهي كرده بودم ؟ اخه چرا گير اين

لعنتي افتادم ؟

-- نيما : تولد امير رو يادته ؟ يادته من اونشب موندم اونجا ؟

همش از همون شب شروع شد .

-- نيما : نه تقصير اون نيست . علي يعني هيچي الان نداري ؟

-- علي : به جون نيما ندارم , ندارم , نداااااااارم ! اخه اوني كه تو

 مصرف ميكني با مال من فرق داره . مال تو قيمتش خيلي بالاتره .

-- علي : مامان و بابات ميدونن ؟

-- نيما : اره . اونا هم خيلي شاكين . هفته ي پيش ميخواستن دست و

 پام رو ببندن به تخت تا ترك كنم . اما اينقدر داد زدم كه دلشون نيومد .

-- نيما : علي يه كاري بكن .

--علي : يه لحظه صبر كن .

-- نيما : باشه .

--علي : بيا بگير . اينم يه كارت 2 ساعته پارس انلاين .

 به خدا بيشتر از اين نتونستم . شرمنده .

-- نيما : مرسي . دمت گرم . دوست به تو ميگن .

 نميريم جبران كنيم . 3 هفته بود بي اكانت مونده بودم .

 برم يه سر به وبلاگم بزنم ببينم چه خبره . اخ

جووووووووووووووون !